Orada; dağın tepesinde,
Kimsesiz iki kaya, huzurlu ve mutlu;
Gölge etmiş çam ağaçları üstlerine.
Bir yerde birleşip anaçlaşmış ve mağrur
Yarığından güldür güldür doğuyor sular.
Hayretle baktım kayanın oyuğuna
Duru çıplak su buz gibi ve saf
Geliyordu dünyaya!
Çevreye baktım, kimsecikler yoktu;
Ne in, ne de cin! Yalnız
Çam ağaçlarının dallarından süzülen
Güneş ışınları vardı onu kutsayan.
Avuçlarımı uzattım, doldu taştı;
Gönlüm gibi, yüreciğim gibi, sevdalarım gibi!
Su doğarken çıplaktı, utandım
Ben de soyundum, attım kendimi suya
İçimi gördüm suda, belki BEN idi gördüğüm:
İşte beynim, kalbim ve birer yıldız olan hücrelerim;
Cinler, periler yoktu; su çıplak doğuyordu;
Tantanasız; güneş gibi, insan gibi!
Çıplak doğuyordu su;
Gönlüm gibi, yüreciğim gibi,
Çiçeklerim, aşklarım gibi,
Oğlum gibi!
Kaynak: "Kırmızı Değirmen" Şiirler, Erkan Yukarıoğlu
Manavgat
Nicolas Poussini
Özer Rayman
İtalyan Bellucini
Tablo ve fotoğralar (Manavgat ve benler hariç) internetten alıntı
Manavgat ve ben
Manavgat fotoları hariç tümü internetten alıntı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder