Adana’da Günler

Adana

Belgrat

Münih

Fotoğrafların tümü internetten alıntı

Adana’da Günler

Masamın başındayım

Hiçbir şey düşünemiyorum

Gayesiz, sersemcesine.

Dört duvara bakıyorum; anlamsız

Onlar da bana bakıyor; soğuk.

Sırtımı koltuğa verip

Gözlerimi tavana diktim,

Bilinçsizce bakıyorum; bön bön.

Birden dünya değiştirdim:

Kulaklarımda bir ses;

Tren düdüğünün sesiydi bu!

Artık ben trenin kompartımanındaydım;

Sofya Belgrat arası

Vera leblebi ikram etti

Ben de ona Samsun sigarası.

Birlikte leblebi yedik, sigara içtik.

Görevli beş dakikada bir geliyor;

“Pasport” diyordu; her nedense...

Belki, Vera’nın namusunu koruyorlardı komşudan.

Vera Belgrat’ta indi,

Telefon et İstanbul’dan, dedi.

Benim yolum Viyana, dedim

Olsun, dedi; sen dönmeyeceksin İstanbul?

Ben dönecek İstanbul ve anlaştık.

Ve Viyana...

“Tuna Nehri akmam diyor

 Kenarımı yıkmam diyor.”

Derken sabah oldu erken

Az görülebilen güzellikte

Bir kadınla göz göze geldik

Merhaba dedim Almanca

Girdi koluma,

Bulutlar üstünde vals!

Ver elini Münih:

Güzel mi güzel, sırım gibiydi,

Özür dilerim bayım;
Ben bir profesyonelim, diyordu.

Yaşamın bir yıl öncesinde kalan 

Düşünden uyandım birden;

Başka ne halt edebilirdim ki!

Masamın başında, gözlerim tavanda

Amaçsız, sersemcesine

Belki duygusal bir bunalım

Duvarlara baktım; sorarcasına

Ses yoktu; tıs ve soğuk...

Gönlümdeki dilber  kimi zaman

Isıtıyordu beni uzaklardan.

İşte Adana’da günler böyleydi.

Bürokrasinin şamarında

Birileri vatanı kurtarıvermişti

Benim sırtımdan;

Biz de aynı sevdaya

Tutulmamıştık sanki:

Vatanı kurtaracaktık ya...

Sanki Adana vatan değil;

Yazıklar olsun örümcek kafalara.

İşin püf noktası:

Benim pamuk tarlalarım yoktu;

Bir de bunu anlatabilseydim;

Ne güzel olurdu!

 Kaynak: "Kırmızı Değirmen" Şiirler, Erkan Yukarıoğlu